Over families, liefde en verstrikkingen

We kregen het leven van onze ouders. Met onze partners creëren we nieuw leven dat we geven aan onze kinderen. Samen met onze familie houden we dat nieuwe leven in stand. In een familieopstelling kijken we naar alle relaties die gaan over het geven, nemen en beschermen van leven; naar bloedbanden en naar lotsverbondenheid door gebeurtenissen op leven en dood. Een familiesysteem is dan ook iets meer dan alleen maar familie. Dat omvat al onze existentiële relaties. Tot dit systeem behoren:

•	ouders, grootouders, voorouders...	zij gaven ons het leven
•	broers, zussen, tantes, ooms...	zij beschermen ons leven
•	partners en ex-partners...	wij creëren nieuw leven
•	kinderen en kleinkinderen...	wij geven het leven door
•	zij die ons leven redden of wiens leven wij redden...	we behouden het leven
•	diegenen met wie wij door groot gevaar gingen...	we overleefden dankzij hen
•	mensen die door leden van onze familie zijn gestorven...	wij namen hun leven
•	daders die het leven namen van mensen in onze familie...	zij namen onze levens

Al deze relaties gaan over ons leven, over ons bestaan. Daarom zijn we diep met hen verbonden door onverbrekelijke banden. Dit familiesysteem beïnvloedt onze waarneming en handelen, onze relaties, onze gezondheid en ons levenspad.

In wezen bestaat het familiesysteem om ons leven in stand te houden en daarom bestaan er, vice versa, archaïsche regels diep in ons bewustzijn, die ons ertoe drijven om het familiesysteem in stand te houden. Die regels kunnen niet worden gebroken zonder pijnlijke consequenties. Een familiesysteem dient op een diepe laag te gehoorzamen aan fundamentele ordeningen opdat de liefde en de levensenergie kunnen stromen van generatie naar generatie. Volgens deze ordeningen heeft ieder het recht om erbij te horen, dient er een balans te zijn tussen geven en nemen, en ieders plek in de rangorde van het systeem moet worden gerespecteerd.

Blokkades in de stroom van levenskracht ontstaan wanneer deze ordeningen worden verstoord, bijvoorbeeld als iemand wordt buitengesloten of ontkend, of doordat iemand teveel neemt ten koste van anderen, of als iemand geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden. Dan stokt de stroom van liefde en levensenergie, vaak met ingrijpende gevolgen voor later geboren kinderen, die een last, schuld, leed of verantwoordelijkheden gaan dragen voor een eerder familielid. Dit noemen we een verstrikking. Kinderen dragen dit vanuit spontane liefde, onbewust gedreven om de onbalans in het familiesysteem te compenseren. Helaas lost deze compensatie de pijn nooit op, integendeel, ze laat die voortbestaan: het conflict herhaalt zich in onze ziel.

Een familieopstelling kan samenbrengen wat gescheiden was in onze ziel, kan verzoenen wat in conflict was in onze ziel, en kan de verstrikking ontwarren die ons gebonden hield aan het lot of leed van anderen. Dit werk is een krachtige therapeutische methode die, wanneer goed gebruikt, een blijvend effect kan hebben.